Ojciec Józef Andrasz SJ

AUTOR:
DATA:
5 czerwca 2022
KATEGORIE:
Aktualności, Jezuici
WYRAZY:
Wyrazów: 2089
CZAS CZYTANIA:
11.6 min.

Józef Andrasz był synem Piotra i Katarzyny z domu Bednarek. Urodził się 16 X 1891 r. w Wielopolu k. Nowego Sącza. Wstąpił do zakonu jezuitów 22 IX 1906 r. w Starej Wsi k. Brzozowa. Wyświęcono go na kapłana 19 III 1919 r. w Krakowie, w kościele św. Barbary przez ks. bpa Antoniego Nowaka. Zmarł 1 II 1963 r. w Kolegium jezuickim w Krakowie.

Był promotorem kultu Najświętszego Serca Pana Jezusa i Matki Bożej, gorliwym duszpasterzem, spowiednikiem, cenionym rekolekcjonistą, pisarzem i tłumaczem dzieł religijnych. Był kierownikiem duchowym św. s. Faustyny Kowalskiej, towarzyszył jej duchowo przez ponad dwa i pół roku. W Dzienniczku św. s. Faustyny jest wymieniony aż 59 razy. Po jej śmierci zaangażował się w realizację jej posłannictwa. Malarz Adolf Hyła konsultował się u niego w sprawie słynącego łaskami obrazu Jezusa Miłosiernego w Sanktuarium łagiewnickim. On także zapoczątkował w 1943 r. uroczyste nabożeństwa ku czci Miłosierdzia Bożego w klasztornej kaplicy Zgromadzenia w Łagiewnikach i obchodzenie święta Miłosierdzia w 1944 r.

Ksiądz Józef Andrasz SJ był współpracownikiem jezuickiego Wydawnictwa Apostolstwa Modlitwy w Krakowie w latach 1920-1928 i 1930-1952, a jego dyrektorem w latach 1936-1937. Z jego inicjatywy Wydawnictwo to od 1921 r. publikowało serię książek pt.: „Biblioteka Życia Wewnętrznego”.

Był także krajowym dyrektorem Apostolstwa Modlitwy i Dzieła Poświęcenia Rodzin w latach 1930-1953. W latach 1930-1940 pracował jako redaktor naczelny miesięcznika „Posłaniec Serca Jezusowego”. Gorliwie orędował za świadomym uczestnictwem wiernych we Mszy świętej, szczególnie poprzez popularną książeczkę Wspólnie z kapłanem, opublikowaną w Krakowie w 1933 r.

Ksiądz Józef Andrasz napisał ponadto wiele broszur religijnych i redagował „Nasze Wiadomości” ‒ jezuickie wewnętrzne pismo zakonne, w którym w latach 1923-1928 opublikował wiele artykułów historycznych. Od czasu II wojny światowej aż do śmierci, tj. do 1 lutego 1963 r. oddawał się szczególnie szerzeniu nabożeństwa do Miłosierdzia Bożego. Jego ciało złożono w jezuickim grobowcu na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.

Kierownik duchowy Siostry Faustyny Kowalskiej

Ojciec Andrasz był spowiednikiem i kierownikiem duchowym wielu sióstr, którym towarzyszył w drodze do świętości. Jednak tą, która dokładnie nakreśliła nam sylwetkę swego kierownika duchowego i w której życiu odegrał ogromną rolę, była s. Faustyna Kowalska. Siostra Faustyna po raz pierwszy skorzystała z jego posługi w czasie rekolekcji przed ślubami wieczystymi w kwietniu 1933 roku.

Ich wspólna droga rozpoczęła się 4 października 1932 roku, kiedy o. Andrasz rozpoczął posługę spowiednika kwartalnego nowicjuszek ze Zgromadzenia Matki Bożej Miłosierdzia (choć już wcześniej bywał w Łagiewnikach z okazji większych świąt i uroczystości).

Siostra Faustyna pisała w Dzienniczku o swoim spowiedniku jako człowieku w pełni dojrzałym, roztropnym, wewnętrznie zharmonizowanym, prowadzącym głębokie życie duchowe i zjednoczonym z Bogiem. Uważała go za znakomitego kierownika duchowego i mistrza w rozeznawaniu duchów (zob. Dz. 234). Jego własne doświadczenia, przemyślenia i rady były odbiciem życia słowem Bożym. On też jako pierwszy ją zrozumiał (zob. Dz. 111). Jak wyjaśnia bp Henryk Ciereszko, w chwili spotkania z s. Faustyną o. Andrasz był zakonnikiem wchodzącym w dojrzały i najbardziej twórczy okres zakonnego i kapłańskiego powołania, z racji lat pobytu w zakonie, zakonnej formacji, kapłańskiej i duszpasterskiej posługi oraz zdobytych w niej doświadczeń. Święta Faustyna szukała Boga i pragnęła pełnić Jego wolę, jednak bała się „iluzji”. Zadania, które zlecił jej sam Jezus, przekraczały możliwości prostej zakonnicy drugiego chóru. Jezus jednak nie zostawił jej samej, stawiając na jej drodze dwóch znakomitych kierowników duchowych. Jednym z nich był o. Józef Andrasz – pierwszy i ostatni spowiednik świętej, drugim – ksiądz Michał Sopoćko.

Kierownictwo duchowe stało się szczególnym miejscem rozeznawania całej sprawy miłosierdzia Bożego. Termin „kierownictwo duchowe” jest powszechnie używany w literaturze ascetycznej. Określa się nim indywidualną pomoc duchową udzielaną człowiekowi w jego wewnętrznym wzroście. Wydaje się, że sposób, w jaki o. Andrasz prowadził swoje penitentki, był właśnie „ojcowski”. Świadczyć o tym mogą nie tylko udokumentowane w Dzienniczku oraz korespondencji roztropne, otwierające na działanie łaski Bożej rady, uwagi i pocieszenia, ale również sam podpis pod nimi składany: „ojcowski”. I nie dotyczy to tylko s. Faustyny, lecz także i innych sióstr, które Bóg powierzył jezuicie.

Przed ślubami wieczystymi s. Faustyna Kowalska przyjechała do Krakowa, aby w dniach 20-30 kwietnia 1933 roku odprawić swoje rekolekcje. Było to już po niełatwym doświadczeniu w Płocku, gdzie otrzymawszy wizję mistyczną, była podejrzewana o histerię zarówno przez współsiostry i przełożone, jak i spowiednika. Faustyna modliła się wówczas o takiego kierownika, który pomógłby jej w rozeznawaniu wewnętrznych doświadczeń, wizji oraz objawień, a na modlitwie otrzymała zapewnienie, że takiej pomocy udzieli jej spowiednik podczas rekolekcji przed ślubami wieczystymi (zob. Dz. 141). Tym spowiednikiem okazał się Józef Andrasz. Spowiedź odbyta u niego w kwietniu 1933 roku w Łagiewnikach, jak wynika z przekazu s. Faustyny, potwierdziła, że jest to ten kapłan, o którym mówił Jezus.

Kiedy Faustyna przed wyjazdem do Wilna dziękowała Bogu za wszystkie łaski, jakich jej udzielił za pośrednictwem o. Andrasza, nagle przypomniała sobie pewne widzenie, w którym ujrzała kapłana między ołtarzem a konfesjonałem, ufając, że go kiedyś pozna, i wówczas usłyszała słowa Jezusa: On ci dopomoże spełnić wolę Moją na ziemi (Dz. 258). Wprawdzie pierwszym spowiednikiem, który rozpoznał w niej działanie nadprzyrodzone był o. Edmund Elter, ale spowiedź u niego była jednorazowa. Z woli Bożej tym pomocnikiem miał stać się ktoś inny.

Ci, którzy dążą do doskonałości, właśnie dlatego, iż idą drogą niewydeptaną przez innych, więcej są na błąd narażeni i dlatego więcej niż inni potrzebują nauczyciela i przewodnika – pisał papież Leon XIII. Siostra Faustyna, zakonnica drugiego chóru, niezmiernie pokorna, obdarowana ogromną łaską bycia sekretarką miłosierdzia Bożego, była osobą, która kroczyła do Boga tą niewydeptaną drogą. A jednak pokora i posłuszeństwo przełożonym, a szczególnie kierownikom duchowym, sprawiły, iż ostatecznie sprawa miłosierdzia Bożego urzeczywistniła się zgodnie z wolą Bożą.

Faustyna przed ślubami wieczystymi spowiadała się u o. Andrasza dwa razy. Żądania Jezusa, czyli namalowanie obrazu Jezusa Miłosiernego z napisem Jezu, ufam Tobie i pragnienie, aby kapłani głosili wielkie miłosierdzie Boże względem grzeszników, zdały się Faustynie wymaganiami przekraczającymi jej siły, dlatego chciała prosić o. Andrasza o zwolnienie jej z ich wypełnienia. Jednak po wysłuchaniu spowiedzi jezuita dał jej taką odpowiedź: Nie zwalniam siostry z niczego i nie wolno się siostrze uchylać od tych wewnętrznych natchnień, ale o wszystkim musi siostra mówić spowiednikowi, koniecznie, absolutnie koniecznie, bo inaczej zejdzie siostra na manowce pomimo tych wielkich łask Bożych. Chwilowo się siostra u mnie spowiada, ale niech siostra wie, że musi mieć siostra stałego spowiednika, czyli kierownika duszy (Dz. 52).

W 1933 roku Józef Andrasz miał czterdzieści dwa lata. Był świetnie wykształconym teologiem o szerokich horyzontach, autorem tekstów i książek z dziedziny ascetyki, cenionym kapłanem i spowiednikiem i – jak pisała o nim s. Faustyna – człowiekiem „wielkiego ducha Bożego”.

Pracował w należącym do jezuitów Wydawnictwie Apostolstwa Modlitwy oraz redagował miesięcznik „Posłaniec Serca Jezusowego”. Stałym spowiednikiem sióstr w Łagiewnikach został w 1933 roku, czyli niedługo przed przyjazdem s. Kowalskiej. W tym czasie jego córką duchową była również współsiostra Faustyny, Kaliksta Piekarczyk, której pragnieniem było „spalić się” dla Boga jako ofiara za świętość kapłanów oraz za ocalenie Krakowa, a następnie zostać zapomnianą.

Jak już to zostało wspomniane wyżej, o. Andrasz pełnił posługę kierownika duchowego wobec wielu świątobliwych sióstr, ale najpełniej ta posługa uwidoczniona jest na przykładzie Faustyny.

Uważny, wyrobiony duchowo czytelnik Dzienniczka powinien dostrzec roztropność rad, jakich spowiednik udzielał s. Faustynie. Zauważy też, że cechowały się one zarazem wielką prostotą i trafnością rozeznawania. Zachętę do takiego właśnie postępowania można odnaleźć w książeczce Ćwiczeń duchownych Ignacego Loyoli, gdzie zalecana jest wielka roztropność w dawaniu rad.

Widać ponadto, że o. Józef polecał penitentkę Duchowi Świętemu i Jego samego uważał za prawdziwego kierownika s. Faustyny. Sam starał się wsłuchać w głos Boga i stać się tylko narzędziem w Jego ręku (Dz. 658). Sposób postępowania jezuity wobec s. Faustyny był bardzo dyskretny, nienarzucający się, a jednocześnie wprowadzający świętą w doświadczenie wewnętrznej wolności i samodzielności (por. ĆD, nr 2). Józef Andrasz dobrze wiedział, że reguły rozeznawania duchowego służą do odczucia i rozeznania w pewnej mierze różnych poruszeń, które dzieją się w duszy: dobrych, aby je przyjmować, złych zaś, aby je odrzucać (ĆD, nr 313). Stosując owe reguły do wyjątkowej sytuacji prostej zakonnicy, bez trudu rozpoznał naturę natchnień i stan ducha s. Faustyny. Jak każdy jezuita obeznany z myślą założyciela znał metody działania złego ducha w duszy ludzkiej, widział świątobliwe życie Faustyny, w obliczu którego taktyką nieprzyjaciela byłoby gryźć, zasmucać i stawiać przeszkody, niepokojąc fałszywymi racjami, aby przeszkodzić w dalszym postępie (ĆD, nr 315), a także, oczywiście, uniemożliwić wykonanie zadania zleconego przez Jezusa. Zanim s. Faustyna spotkała się przed kratami konfesjonału z o. Andraszem, rzeczywiście odczuwała takie stany duchowego niepokoju. On jednak, znając prawidła życia duchowego, nie mógł postąpić inaczej, jak tylko dawać odwagę i siły, pocieszenie, łzy, natchnienia i odpocznienie, zmniejszając lub usuwając wszystkie przeszkody, aby [mogli] postępować naprzód w czynieniu dobrze” (ĆD, nr 315). Ojciec Andrasz zapewnił Faustynę, że jej przeżycia nie były złudzeniem, lecz działaniem łaski Bożej. Tym bardziej więc wskazywał na konieczność postawy pokory, która pozwala we wszystkim ową łaskę dostrzec. Zachęcał też do wielkiej ufności Bogu i przyjmowania ze spokojem wszystkiego, czego by doświadczała (Dz. 55): Ufaj i idź śmiało – powiedział dzień przed wyjazdem Faustyny z Krakowa do Wilna, Na dobrej drodze jesteś i w dobrych rękach jesteś – w Bożych rękach (Dz. 257).

W drodze do Wilna s. Faustyna była wciąż pod wrażeniem spowiedzi, jaką przed wyjazdem z Łagiewnik odbyła u jezuity. W liście do o. Andrasza napisała: Po tych dwóch spowiedziach czuję, że mam rozwiązane skrzydła do lotu, czuję się silną i odważną. Nie lękam się ani cierpień, ani upokorzeń, nie tylko, że się nie lękam, ale znajduję w cierpieniu i upokorzeniu radość i zadowolenie. Przed ślubami wieczystymi, kiedy Faustyna zbliżała się do kratek konfesjonału, aby się wyspowiadać u o. Andrasza, usłyszała w duszy te słowa: Córko Moja, powiedz mu wszystko i odsłoń swą duszę przed nim, jako przede Mną to czynisz. Nie lękaj się niczego; dla twojego uspokojenia kapłana tego stawiam między Mną a duszą twoją, a słowa, które ci odpowie – Moimi są. Odsłoń przed nim najtajniejsze rzeczy, jakie masz w duszy. Ja mu udzielę światła do poznania duszy twojej (Dz. 232). Rozpoczynając spowiedź u o. Andrasza, uczuła w duszy wielką łatwość mówienia o wszystkim, a odpowiedzi zakonnika wprowadzały w jej duszę głęboki spokój. Jego słowa stały się na zawsze „słupami ognistymi”, które rozświeciły i rozświecać miały nadal jej duszę w dążeniu do najwyższej świętości (Dz. 233).

Dobre kierownictwo duchowe o. Andrasza i wynikające z niego pouczenia skłoniły s. Faustynę do napisania w Dzienniczku: I od tej pory nie stawiam zapory łasce, która działa w duszy mojej (Dz. 234).

Stanisława Bogdańska
fragment z książki: Józef Andrasz SJ. Kierownik duchowy świętej siostry Faustyny Kowalskiej (Wydawnictwo WAM)

UDOSTĘPNIJ

Powiązane wpisy