Autorytet Piotra

Autorytet Piotra

21. Niedziela zwykła;
Ewangelia: Mt 16, 13-20

Gdy Jezus przebywał w okolicy Cezarei Filipowej, w kraju pogan i Żydów, zapytał swoich uczniów: Wy za kogo Mnie uważacie?

Dotychczas to oni pytali Jego, a teraz On ich zapytał, aby wprowadzić uczniów w swoją tajemnicę.

Jezus, Syn Człowieczy, Mesjasz, Bóg, Ten, który określa siebie Ja Jestem, chciał być rozpoznany przez uczniów, lecz właściwą odpowiedzią nie mogło być to, co sami z siebie mogli o Nim powiedzieć. Było nią poznanie, które objawił im Bóg; tylko Ojciec mógł objawić, kim jest Syn! Ludzie porównywali Jezusa do znamienitych postaci religijnych z przeszłości: Jana Chrzciciela, Izajasza czy Jeremiasza, lub innego proroka, którzy głosząc słowo Boże, nie zostali przyjęci, zrozumiani i pomarli.

Czytaj więcej O tej wersjiAutorytet Piotra
Niewiara Tomasza

Niewiara Tomasza

2. Niedziela Wielkanocna;
Ewangelia: J 20, 19-31

Święty Jan jako jedyny z Ewangelistów opisał rozmowę Zmartwychwstałego z Tomaszem.

Dzięki temu pełniej poznajemy osobowość tego ucznia i lepiej rozumiemy, co dokonało się w jego sercu i świadomości. Wieczorową porą pierwszego dnia tygodnia za zamkniętymi drzwiami Wieczernika zebrana była niekompletna wspólnota Apostołów – brakowało Tomasza. Ich serca biły niespokojnie, dominował lęk i niepewność, bo rozchodziła się niezwykła wiadomość o zmartwychwstaniu Jezusa. Nagle zebrani uczniowie zobaczyli Go, pozdrawiającego ich i pokazującego im zranione ręce i bok. Zdumieni i zalęknieni usłyszeli dwukrotne: Pokój wam! Uspokoili się, powoli ogarniało ich poczucie bezpieczeństwa i radości. Otrzymali misję odpuszczania lub zatrzymywania grzechów. Zmartwychwstały zmienił ich życie, wlał w ich serca pokój i sprawił, że cieszyli się Jego obecnością.

Czytaj więcej O tej wersjiNiewiara Tomasza
Droga do wiary

Droga do wiary

Ewangelista Łukasz oświadczył, że zbadał dokładnie wszystko, co przekazali naoczni świadkowie o Jezusie – słudzy słowa w Kościele. On wykonał pracę badawczą i postanowił po kolei opowiedzieć o Jezusie jakiemuś dostojnemu Teofilowi.

To co napisał w Ewangelii, to nie fantastyczne opowieści jak w pogańskich religiach, lecz sprawdzone wydarzenia, fakty i ich zbawcze znaczenie. Nie wiemy, czy to imię (po grecku imię Teofil znaczy miły Bogu, miłujący Boga) odnosi się do jakiejś historycznej osoby, czy też jest symbolicznym zwróceniem się do wszystkich Bożych przyjaciół. Łukasz, pisząc o Jezusie, opowiada Jego historię także nam, aby wzmocnić nasze zaufanie do Ewangelii. Chce nauczyć wiary, abyśmy mieli życie wieczne! A wszyscy wierzący słowu Bożemu są ludźmi, w których Bóg ma upodobanie! Bóg przynagla każdego czytającego święte księgi mówiące o Jezusie Chrystusie, Bogu-Człowieku, do opowiedzenia się za Nim.

Czytaj więcej O tej wersjiDroga do wiary
Bóg w Europie

Bóg w Europie

Europa nauki i technologii, cywilizacji i kultury powinna być otwarta na transcendencję i na braterstwo z innymi kontynentami. Nasz kontynent musi otworzyć się na Boga żywego i prawdziwego, wyjść na spotkanie z Nim bez lęku. Kościół winien współpracować z łaską Pana, niestrudzenie głosząc Jego słowo i troszcząc się o człowieka. Mówił o tym Benedykt XVI w homilii wygłoszonej podczas Mszy św. w Santiago de Compostela (Hiszpania) 6 XI 2010 r.

Czytaj więcej O tej wersjiBóg w Europie
O uzdrawiającej wierze

O uzdrawiającej wierze

Przeczytaj fragment Ewangelii (Mt 17,14-20) i w skupieniu rozpocznij modlitwę w oparciu o Boże Słowo.

Pewien człowiek zbliżył się do Jezusa i prosił Go o zlitowanie się nad swoim chorym synem. Apostołowie nie byli w stanie mu pomóc, a sam wobec złego ducha pozostawał bezsilny. Prosił na kolanach o pomoc dla jakże bliskiej mu osoby – dla syna. Nie zraził się niemocą apostołów, którzy nie mogli pomóc jego dziecku. Nie zwątpił w Jezusa.

Czytaj więcej O tej wersjiO uzdrawiającej wierze