Gdy Bóg posyła anioła

Gdy Bóg posyła anioła

Niepokalane Poczęcie Najświętszej Maryi Panny;
Ewangelia według św. Łukasza 1, 26-38

W uroczystość Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny mowa jest w Ewangelii o wejściu Boga w życie skromnej, nazaretańskiej Dziewicy imieniem Maryja, poślubionej Józefowi z rodu Dawida.

Bóg objawił swoją wolę zrealizowania wcześniejszych obietnic. Uczynił to przez Niewiastę. Przyszedł do Niej archanioł Gabriel i w imieniu Boga zapytał o zgodę na udział w Jego zbawczych planach. Bóg zaproponował Maryi, aby została matką Jego Syna. Co za niepojęte uniżenie się Boga! Ona zaś pokornie zapytała anioła, jak ma wypełnić to swoje powołanie. I kiedy otrzymała wyjaśnienie, bez wahania wypowiedziała: „tak”. Wówczas to stała się matką zapowiadanego Mesjasza, o którym wiedziała z proroctwa Izajasza, że będzie mężem boleści. To wielkie wywyższenie ze strony Boga narażało Ją jednocześnie na bolesne poniżenie w oczach ludzi.

Czytaj więcej O tej wersjiGdy Bóg posyła anioła
Nowina Posłańca z nieba

Nowina Posłańca z nieba

4. Niedziela Adwentu
Ewangelia: Łk 1, 26-38

Liturgia czwartej niedzieli adwentowej podkreśla ścisłą relację Kościoła z Maryją, która jest wzorem przyjmowania Słowa i płodności. Ewangelie w trzyletnim cyklu na ostatnią niedzielę Adwentu zapoznają nas ze zwiastowaniem Józefowi (w roku A), ze zwiastowaniem Maryi (w roku B) i ze zwiastowaniem Elżbiecie (w roku C).

Święty Łukasz odsłania nam scenę zwiastowania Najświętszej Pannie. Anioł Gabriel: wszedł do Niej i rzekł: „Bądź pozdrowiona, pełna łaski, Pan z Tobą”. Bóg zwraca się do Maryi: Pełna łaski! A to oznacza, Jesteś pełna uroku, piękna, wdzięku i sama Trójca Przenajświętsza zachwyciła się Tobą, Dziewico z Nazaretu, bo nie ma w Tobie żadnej skazy grzechu!

Czytaj więcej O tej wersjiNowina Posłańca z nieba
Święto Matki Bożej Zielnej

Święto Matki Bożej Zielnej

Stworzenie jest tym doskonalsze, im lepiej pozwala poznać Stwórcę, dawcę obfitego życia. Maryja jest łaski pełna, a łaska jest mocą Ducha Świętego, jest życiem. Gdzie jest Bóg, tam też jest Jego uświęcające działanie.

Życie Maryi Panny jest najdoskonalszym przykładem takiego uświęcenia. Patrząc na Nią i na Jej życie, poznajemy, jak Bóg szczodrze okazał swą potęgę i miłość. W Tajemnicy Wniebowzięcia zbawienie Maryi osiągnęło swą pełnię, bowiem całkowicie ogarnęło już Jej duszę i ciało.

Czytaj więcej O tej wersjiŚwięto Matki Bożej Zielnej
Kompozycja ołtarzowa jezuickiej bazyliki w Krakowie: Maryja Panna Królowa Aniołów

Kompozycja ołtarzowa jezuickiej bazyliki w Krakowie: Maryja Panna Królowa Aniołów

W środkowej apsydzie nawy południowej świątyni znajduje się ołtarz dedykowany Królowej Anielskiej. Swą budową nawiązuje on do wykształconego w okresie baroku typu przyściennego i składa się z dwóch zasadniczych części: z mensy i nastawy. Nastawa obejmuje grupę ośmiu aniołów, którzy w postawach rozmodlenia i adoracji otaczają Maryję, ukazaną w królewskim majestacie. Jej postać stanowi centrum kompozycji ołtarzowej. Nastawa tego ołtarza, podobnie jak w przypadku pozostałych ołtarzy bocznych, jest dziełem . Przypomina ona, jeśli chodzi o układ kompozycyjny, ołtarz św. Józefa z Dzieciątkiem Jezus, znajdujący się dokładnie naprzeciw w północnej nawie bazyliki. Biały gipsowo-alabastrowy ołtarz doskonale kontrastuje ze stiukowymi ścianami koloru sieny. Stiukowe ściany świątyni są projektu architekta Franciszka Mączyńskiego. Również secesyjna polichromia roślinna sklepienia apsydy ze stylizowanym motywem krzyża, zaprojektowana przez Jana Bukowskiego w 1914 roku, a wykonana przez Karola Orleckiego, tworzy ciekawą kompozycję w zestawieniu z bielą ołtarza. Pastelowe kolory dwóch witraży według projektu Jerzego Skąpskiego z 1978 roku, znajdujące się obok ołtarza, wprowadzają ciekawy kontrast z barwami użytymi w dekoracji apsydy.

Czytaj więcej O tej wersjiKompozycja ołtarzowa jezuickiej bazyliki w Krakowie: Maryja Panna Królowa Aniołów
Wziąć w darze Maryję i Jezusa

Wziąć w darze Maryję i Jezusa

4. Niedziela Adwentu
Ewangelia: Mt 1,18-24

Narodzenie się Boga w życiu ludzi ma swoje historie, i nie są one tak cudowne i otoczone tajemnicami jak narodzenie się przed wiekami Odkupiciela. W każdym też narodzeniu się Zbawiciela w świecie, w naszych sercach, rodzinach uczestniczą ludzie, a Bóg powierza im jakieś ważne zadania i szczególne role do spełnienia.

Czytaj więcej O tej wersjiWziąć w darze Maryję i Jezusa
Spotkanie dwóch matek, czyli o rozmowie między niewiastami

Spotkanie dwóch matek, czyli o rozmowie między niewiastami

Po przeczytaniu fragmentu z Ewangelii św. Łukasza 1,39-45, przyjmij postawę pełną szacunku wobec Boga, najlepiej w miejscu, które pozwala ci się skupić. Proś Boga o łaskę dobrej modlitwy, miej wewnętrzną intencję i rozpocznij medytację.

Dwie niewiasty – w różnym wieku, z różnych środowisk: jedna zamężna od wielu lat, druga niedawno zaślubiona. Dwie radosne tajemnice, wypełniające ich serca: będą matkami. Dwie pobożne Izraelitki, obdarowane łaską macierzyństwa, oczekujące narodzin dziecka.

Czytaj więcej O tej wersjiSpotkanie dwóch matek, czyli o rozmowie między niewiastami
Przewodnicy adwentowi

Przewodnicy adwentowi

Adwent to czas rozpoczynający przeżywanie nowego okresu w liturgicznym kalendarzu Kościoła. Obejmuje cztery kolejne niedziele, poprzedzające Boże Narodzenie. Nazwę swą zawdzięcza łacińskiemu słowu adventus (przyjście). W Adwencie widoczne są nowe elementy w zewnętrznej oprawie liturgicznej. Kapłan do celebry Mszy św. używa ornatu koloru fioletowego, a w niedzielę nie śpiewa się radosnego hymnu Gloria, aby później, w okresie Bożego Narodzenia zabrzmiał on z nową siłą i mocą. W wielu kościołach i kaplicach umieszcza się figurkę małego Pana Jezusa, schodzącego po stopniach (jest ich tyle, ile dni adwentowych). Wszystko po to, aby wyraziście ukazać, że Jezus przybliża się do nas z każdym dniem. Zwykle w ołtarzu głównym lub przed obrazem Matki Bożej jest przyozdobiona niebieską kokardą duża świeca, symbolizującą światłość Jezusa, na którego z utęsknieniem czekają ludy i narody.

Czytaj więcej O tej wersjiPrzewodnicy adwentowi
Wdzięczność Bogu za wielkie rzeczy

Wdzięczność Bogu za wielkie rzeczy

Z uspokojonymi myślami, w odpowiednim dla ciebie czasie przeczytaj tekst z Ewangelii (Łk 1, 39-56), a potem rozważ go, modląc się nim.

Magnificat jest wspaniałą modlitwą wielbiącą potęgę i dobroć Boga. Zostaje ona wypowiedziana ustami Maryi, dającej wyraz swego zachwytu wobec Boga przed krewną Elżbietą, aby ta poznała, jak wielkich rzeczy Bóg dokonuje w Jej sercu i jakie ma plany wobec sługi swego Izraela. W brzemiennej Maryi naród izraelski otrzymuje wywyższenie i chwałę. Maryja w stanie błogosławionym jest dowodem, że Bóg nie zapomniał o udręczonym narodzie i spełnił obietnicę daną kiedyś praojcom.

Czytaj więcej O tej wersjiWdzięczność Bogu za wielkie rzeczy